W Starym Lesie pojawia się wilk, którego obecność wytrąca zwierzęta z równowagi. Lena, szylkretka o ostrym instynkcie, rusza za nim, zanim noc zamknie las w ciszy.
Stary Las oddychał własnym rytmem. Rankiem światło przeciskało się przez splątane korony jak przez gęstą zasłonę, a wieczorem cień spływał między pniami tak cicho, że nawet najczujniejsze zwierzęta milkły, jakby słuchały czegoś starszego od nich samych. Tu nic nie działo się bez powodu. Każde drgnienie gałęzi, każdy zapach niesiony wiatrem, każdy obcy krok był zauważany natychmiast.
Był majowy wieczór, kiedy mgła zaczęła pełznąć nisko nad paprociami. Nie spływała z nieba jak zwykły chłód nocy, lecz wciskała się od ziemi, ciężka i wilgotna, jakby las coś przed nią ukrywał. Lena leżała na zwalonym pniu, wyciągnięta leniwie, z ogonem zwisającym nad mchami. Szylkretowe futro miała ciepłe od popołudniowego słońca, ale nagle przestało jej być do snu. Najpierw zjeżył się jej kark. Potem uszy stanęły ostro.
Poczuła zapach, którego nie znała. Nie był to zapach lisa, kuny ani nawet starego drapieżnika krążącego po obrzeżach lasu. Był obcy, suchy i chłodny, z nutą deszczu, ziemi i czegoś jeszcze, czego Lena nie umiała nazwać. Wpatrzyła się w brzeziny po drugiej stronie ścieżki. Z mroku wysunął się wilk.
Nie wszedł do lasu jak ktoś, kto chce pokazać siłę. Nie rozsuwał podszycia pewnym, ciężkim krokiem, nie szczerzył zębów, nie rzucał wyzwania. Szedł wolno, niemal ostrożnie, jakby sam nie był pewien, czy ma prawo tu być. Jego sierść była ciemna, przyprószona srebrnym pyłem, a w oczach odbijał się bladym światłem wieczór. Lena dostrzegła w nich coś jeszcze: napięcie, które nie pasowało do drapieżnika, i cień znużenia tak głębokiego, że aż niepokojącego.
Wieść rozeszła się szybciej niż wiatr w koronach. Wiewiórki zamilkły na najwyższych gałęziach. Dzięcioł przerwał stukot. Sroki obserwowały wilka z bezpiecznej odległości, lecz nie odlatywały. Cały las zdawał się czekać, aż ktoś pierwszy nazwie to, co wszyscy już czuli: ten przybysz nie przynosił spokoju.
Lena nie ufała plotkom, ale ufała własnemu niepokojowi. Gdy wilk zniknął między pniami, zsunęła się z pnia i ruszyła za nim, stawiając łapy miękko, bezszelestnie. Trzymała dystans, ukryta w cieniach paproci i jałowców, aż dotarła na polanę, gdzie w ziemię wbijały się stare, omszałe kamienie. Krąg wyglądał tak, jakby las sam o nim zapomniał, choć ziemia wokół była zdeptana świeżymi śladami.
Wilk wszedł do środka kręgu i uniósł łeb. Jego wycie przecięło powietrze, głębokie i surowe, a echo odpowiedziało mu z kilku stron naraz. Lena znieruchomiała. Z ciemności poza polaną zaczęły wyłaniać się kolejne sylwetki, powoli, bez słowa, jedna po drugiej. Nie były to zwierzęta, które znała. Gęstsze od nocy, ciche jak dym, otoczyły kamienny krąg, a wilk nie odwrócił się nawet wtedy, gdy ostatni cień zasłonił mu drogę ucieczki.