Czwórka przyjaciół trafia w Lesie Cieni na stare, runiczne wrota. Gdy Leon otwiera je z pomocą dziwnego kompasu, las odpowiada światłem, mgłą i czymś, co nie powinno istnieć.
Leon, Pola, Jasiek i Nela mieszkali na skraju Zarośla, tam, gdzie ostatnie domy przechodziły w wysokie trawy, a potem zaczynał się Las Cieni. Dorośli mówili o nim szeptem, jakby samo wypowiedzenie nazwy mogło przywołać kłopoty. Dzieci słuchały, a potem i tak robiły swoje. Zwłaszcza gdy w powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi i czegoś, co bardzo przypominało przygodę.
W sobotni poranek Leon przetrząsał plecak po dziadku, szukając sznurka do latawca, kiedy palce natrafiły na coś chłodnego. Wyciągnął stary kompas. Miał porysowaną obudowę i szklaną szybką popękaną przy brzegu, ale czerwona igła nie stała spokojnie ani przez chwilę. Drżała, obracała się i co jakiś czas uciekała w stronę lasu, jakby coś ją tam wołało. Leon wybiegł przed dom i zawołał przez płot:
– Pod starym dębem. Natychmiast!
Nie minęło dziesięć minut, a cała czwórka maszerowała już w stronę drzew. Początkowo Las Cieni wyglądał zwyczajnie: ciemne pnie, miękki mech, gałęzie splątane tak gęsto, że niebo ledwie przeświecało między nimi. Ale z każdym krokiem robiło się dziwniej. Zieleń ciemniała, ptaki milkły, a powietrze gęstniało, jakby las oddychał wolniej od nich. Kompas w dłoni Leona zaczął być ciepły. Nela zerknęła na niego niespokojnie.
– Ten las naprawdę coś ukrywa – szepnęła.
I wtedy Jasiek potknął się o coś twardego pod mchem. Odsunęli gałęzie, korzenie i mokre liście. Ziemia pod nimi kryła ogromne, stare wrota, ciężkie i drewniane, spięte żelazem. Na ich powierzchni błyszczały znaki, których żadne z nich nie potrafiło odczytać, a jednak wydawały się dziwnie znajome, jak słowa zasłyszane kiedyś we śnie. Leon położył dłoń na klamce. Drewno jęknęło cicho i rozjarzyło się niebieskim światłem.
– Leon, nie! – syknęła Pola.
Za późno. Wrota otworzyły się z głuchym trzaskiem, a z ciemności wypłynęła mgła tak zimna, że aż piekła w policzki. Coś poruszyło się po drugiej stronie. Najpierw tylko cień, potem para bursztynowych oczu, wysoko nad ziemią. Stworzenie wysunęło się z mroku powoli, potężne i ciche, z piórami błyszczącymi na grzbiecie jak mokry śnieg. Kompas Leona rozbłysnął nagle zielonym światłem, a runy na wrotach zapulsowały jednym rytmem, jakby las właśnie się obudził. Wtedy drzwi zatrzasnęły się za nimi z hukiem, a ogromny cień postawił pierwszy krok w ich stronę.