Igor, Maja, Wojtek i Lena odkrywają w szkole coś, czego nikt nie powinien widzieć, a zwyczajna przerwa zamienia się w tajemnicę.
Szkoła Pod Lipą o poranku wyglądała tak samo jak zawsze: skrzypiące drzwi wejściowe, pachnący kredą korytarz i pan Tomasz, który podlewał doniczki z taką powagą, jakby od tego zależał los całej szkoły. Igor, Maja, Wojtek i Lena weszli do budynku bez pośpiechu, jeszcze zaspani po drodze, ale już po pierwszych minutach wiedzieli, że ten dzień nie będzie zwyczajny.
Stało się to tuż po matematyce. O dziesiątej dziesięć zamiast zwykłego, ostrego dzwonka rozległ się cichy, dziwny dźwięk, jakby ktoś ukrył gdzieś w ścianie starą pozytywkę i poruszył jej mechanizmem. Na korytarzu zapadła krótka cisza. Kilka głów odwróciło się jednocześnie, a pani Ela uniosła brwi.
– To pewnie awaria – powiedziała szybko, ale jej głos zabrzmiał trochę zbyt spokojnie.
Igor nie od razu uwierzył. Coś przyciągnęło jego wzrok do rogu korytarza, pod starą tablicę informacyjną. Jeszcze przed chwilą było tam pusto, a teraz błyszczały w półmroku małe kolorowe guziki. Jeden miał kształt gwiazdy, drugi serca, trzeci przypominał klucz. Leżały równo, jakby ktoś ułożył je specjalnie dla kogoś, kto akurat miał przechodzić obok.
– Ej… patrzcie – szepnął.
Przyjaciele podeszli bliżej. Na tablicy, między pożółkłymi ogłoszeniami o zbiórce makulatury i konkursie recytatorskim, pojawił się srebrny napis: „Otwórz właściwy guzik, a odkryjesz tajemnicę szkoły”.
Maja wciągnęła powietrze.
– To żart? Czy ktoś naprawdę to tu zostawił?
Wojtek zmrużył oczy i przyjrzał się guzikom, jakby próbował odgadnąć ich ukryty sens.
– A jeśli to nie jest żart? – mruknął. – Jeśli ktoś chce, żebyśmy coś znaleźli?
Lena przesunęła palcem po tablicy, ale napis nie zniknął. W tym samym momencie wojtekowo-zadarty guzik w kształcie klucza błysnął mocniej niż pozostałe. Wojtek, zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać, dotknął go opuszką palca.
Korytarz zadrżał.
Najpierw lekko, jakby ktoś stuknął w ścianę od środka. Potem mocniej. Cicha, szara ściana obok tablicy rozsunęła się bez trzasku i bez pyłu, a pod nią pojawiły się wąskie drzwi. Nikt w tej części szkoły nigdy ich nie widział. Były uchylone na szerokość dłoni, a zza szczeliny sączyło się zimne, niebieskawe światło.
Igor poczuł, jak serce zaczyna mu walić szybciej. Maja zrobiła krok do tyłu. Lena złapała Wojtka za rękaw, jakby to mogło cofnąć to, co właśnie się stało.
I wtedy z wnętrza tych drzwi dobiegł cichy szept:
– Wchodźcie. Czekaliśmy na was.