W starym domu na obrzeżach miasta Michał i Julia trafiają na laboratorium pełne zegarów i śladów po profesorze Rutkowskim. Jeden nieostrożny ruch uruchamia coś, czego nie powinno już być.
Stary dom na skraju miasta od dawna działał na Michała jak magnes. Od dnia, w którym razem z Julią wykopali w ogrodzie zardzewiały klucz, wracali tam po lekcjach niemal codziennie, jakby gdzieś między odpadającym tynkiem a skrzypiącymi deskami mogło czekać coś jeszcze. Przeszukiwali szafy, zaglądali pod ciężkie meble, otwierali kolejne skrzynie i szuflady, ale dom wciąż trzymał swoje sekrety. W kuchni stały filiżanki z zaschniętą herbatą, na oparciach krzeseł wisiały kapelusze, jakby ktoś wyszedł tylko na chwilę. Najbardziej intrygowało ich jednak poddasze, zamknięte na trzy spusty i milczące jak wyrzut sumienia.
W czwartkowy wieczór niebo przygasło szybko, za jaworami rozlał się siny półmrok, a powietrze pachniało kurzem i mokrym drewnem. Michał wsunął klucz do staromodnego zamka. Metal zaskrzypiał, mechanizm drgnął z oporem, po czym z wnętrza drzwi dobiegł głuchy trzask. Otworzyły się z takim jękiem, jakby dom od dawna nie chciał nikogo wpuszczać. Za nimi biegły w górę wąskie schody, oblepione pajęczynami i szarą warstwą pyłu. Julia ścisnęła mocniej jego dłoń.
Na poddaszu panował porządek, który bardziej niepokoił niż bałagan. To nie był zwykły strych. To było laboratorium. Na półkach i stołach stały zegary wszystkich rozmiarów i kształtów: okrągłe, kwadratowe, kieszonkowe, zegary w drewnianych obudowach, z mosiądzu, ze szkła, z części, których Michał nie potrafił nawet nazwać. Na ścianach wisiały szkice urządzeń oplątanych przewodami i trybikami, a pośrodku stał szeroki stół zasypany rękopisami, kartami zapisanymi drobnym pismem i schematami pełnymi strzałek, dat oraz obliczeń.
W rogu dominował ogromny zegar z wahadłem. Zamiast zwykłego metalu w jego środek wtopiono coś, co błysnęło chłodno w mroku: fragment kamienia albo szkła, zbyt czysty, by był przypadkowy. Julia podeszła bliżej i odczytała napis na tarczy.
— Profesor Rutkowski — szepnęła.
Michał poczuł, jak ściska go w gardle. To nazwisko nie było mu obce. Jego pradziadek. Człowiek, o którym w rodzinie mówiono niewiele i raczej niechętnie, jakby im mniej słów się wypowie, tym bezpieczniej zostanie przeszłość.
Otworzył jedną z szuflad stołu. W środku leżał plik pożółkłych notatek. Strony były zapisane równym, nerwowym pismem, pełne wzorów, dat i krótkich, urywanych zdań: „przesunięcie”, „punkt zerowy”, „powrót”. Na marginesach pojawiały się poprawki, przekreślenia i kolejne strzałki, jakby ktoś próbował nie tyle opisać eksperyment, ile utrzymać go w ryzach.
Julia przesuwała palcami po jednym ze szkiców, gdy Michał dostrzegł pod podstawą zegara mały, niemal niewidoczny przycisk. Wcisnął go odruchowo.
Najpierw rozległ się niski pomruk, potem huk przypominający odległy grzmot. Żarówki zgasły. W ciemności tarcza zegara rozjarzyła się bladym światłem, a powietrze w pokoju zaczęło falować. Wokół nich pojawiły się obrazy, najpierw poszarpane i migotliwe, potem coraz wyraźniejsze: ulica przed domem sprzed stu lat, ludzi w obcych ubraniach, konie na bruku. Zaraz potem coś pękło w samym środku tego widoku i zamiast przeszłości rozlało się coś jeszcze bardziej niepokojącego — miasto przyszłości, przecięte smugami świateł, z pociągami sunącymi wysoko nad dachami i samochodami zawieszonymi w powietrzu.
Podłoga zadrżała pod stopami Michała. Wskazówki zegara zaczęły wirować coraz szybciej, aż zatarły się w srebrną smugę. Julia cofnęła się o krok, blada jak papier.
Michał rzucił się do podstawy urządzenia, ale zanim zdążył cokolwiek zrobić, ktoś zapukał do drzwi poddasza.
Trzy krótkie uderzenia. Wyraźne. Bliskie.
Na zewnątrz panowała już noc, a jednak pukanie zabrzmiało tak, jakby po drugiej stronie czekał ktoś, kto doskonale wiedział, co właśnie zostało uruchomione.