Zosia i Kuba odkrywają w piwnicy dziadka portal ukryty w starej komodzie. Za drzwiami czeka świat, który nie powinien istnieć.
Zosia i Kuba odliczali dni do wakacji u dziadka na wsi jeszcze zanim spakowali plecaki. Tam każdy zakamarek pachniał przygodą: sad za stodołą, stary sadzawka z zieloną wodą, strych pełen połamanych ram i pudełek po nikt nie wiedział czym. Najbardziej intrygowała ich jednak piwnica, a właściwie drzwi pod schodami, których dziadek pilnował tak, jakby za nimi chował skarb.
Za każdym razem, gdy pytali, co jest w środku, dziadek tylko mrużył oczy i odpowiadał: „To nie jest miejsce do zabaw”. A potem zmieniał temat, jakby wcale nie zauważał ich spojrzeń pełnych ciekawości.
Pewnego pochmurnego wieczoru burza zaczęła tłuc o szyby tak mocno, że dom zadrżał. W kuchni zgasła lampa, wiatr zaszumiał w kominie, a Zosia poczuła, że właśnie nadszedł ten moment. Przeszukała szufladę pełną łyżeczek, guzików i starych rachunków, aż palce natrafiły na ciężki klucz. Był dziwnie ciepły i błyszczał jak złoto, chociaż na pewno nie był zrobiony z prawdziwego złota.
Kuba pierwszy zszedł po schodach z latarką w dłoni. Drzwi do piwnicy jęknęły przeciągle, a pod nimi powitał ich chłód, zapach kurzu i suszonej lawendy. Każdy krok odbijał się głuchym echem od kamiennych ścian. Zosia trzymała klucz tak mocno, że aż pobielały jej knykcie.
Na samym końcu piwnicy stała stara komoda, wysoka i ciemna, z obdrapanym blatem i trzema szufladami. Tylko dolna wyglądała inaczej. Na jej froncie ktoś wyrzeźbił smoki z rozpostartymi skrzydłami i znaki tak drobne, że prawie znikały w drewnie. Zosia wsunęła klucz do zamka.
Metal drgnął pod jej palcami. Potem coś ciepłego przemknęło jej po dłoni, jakby w środku komody obudziło się ukryte serce. Szuflada sama wysunęła się o centymetr, potem o drugi, a z jej wnętrza wypłynęło światło jasne i mleczne, zupełnie niepodobne do światła latarki.
Kuba cofnął się o krok. Z ciemności w komodzie zaczęła wirować mgła, coraz szybsza i gęstsza, aż powietrze wokół nich zawirowało jak podczas silnego wiatru. Coś zaszumiało, coś zaszeptało, a cienie na ścianach poruszyły się tak, jakby ktoś po drugiej stronie właśnie się zbliżał.
— Może jednak wróćmy — wyszeptał Kuba.
Zosia zrobiła już krok naprzód, kiedy z wirującego światła wychyliła się łapa pokryta błyszczącymi łuskami. Zatrzymała się tuż przed ich twarzami, a z wnętrza komody popłynął niski, obcy głos:
— Kto odważy się przekroczyć granicę Podziemnego Królestwa?