W starej kamienicy na ulicy Srebrnej nocą zaczynają znikać dźwięki. Lena, Bartek i Maks wchodzą tropem do piwnicy, gdzie ktoś albo coś zostawia pierwszy ślad.
Wrzesień przyszedł chłodny i wilgotny, a kamienica przy ulicy Srebrnej wydawała się jeszcze bardziej szara niż zwykle. Mieszkało w niej tyle ludzi, że rzadko bywało cicho. Drzwi trzaskały, radio pana Mariana brzęczało z otwartych okien, a na klatce schodowej co chwilę ktoś wołał kogoś po imieniu. Lena lubiła to miejsce właśnie za ten gwar. Tego wieczoru jednak coś było nie tak.
Lena stała przy biurku z zeszytem do matematyki, ale zamiast działań wpatrywała się w drzwi mieszkania pani Róży. Zwykle spod nich dobiegało stukanie filiżanek albo jej mruczenie pod nosem. Teraz nie słychać było nic. Nie zwykłej ciszy, tylko ciszy dziwnej, ciężkiej, jakby ktoś nagle wyjął z mieszkania wszystkie dźwięki.
Lena chwyciła czarny notatnik i wyszła na klatkę. Po chwili pojawił się Bartek, prowadząc na smyczy Bursztyna, który nastawiał uszy i parskał niespokojnie. Za nim zbiegł Maks z latarką w jednej ręce i szkłem powiększającym w drugiej, jakby właśnie szedł na wyprawę, a nie na własne piętro.
Lena skinęła głową. Wtedy zaskrzypiały drzwi na drugim piętrze. Na schodach pojawił się pan Marian. Tym razem nie trzymał radia przy uchu. Patrzył zdezorientowany, jakby sam nie wierzył w to, co widzi.
W tej samej chwili Bursztyn cofnął się o krok. Jego pazury zastukały o schodek, ale odgłos zgasł od razu, jakby ktoś przykrył go grubą poduszką. Lena poczuła dreszcz. Nawet szuranie butów, sapanie psa i cichy szelest papieru zniknęły jeden po drugim. Kamienica wyglądała znajomo, a jednak zdawała się obca, jak zamknięta pod szklaną kopułą.
Maks rozłożył starą mapę budynku, znalezioną kilka tygodni wcześniej na strychu. Na pożółkłym papierze zaznaczył miejsca, w których ostatnio działy się dziwne rzeczy. Lena dopisała w notatniku jedno słowo: cisza. Potem wszyscy zamarli, bo z głębi piwnicy dobiegł pojedynczy metaliczny stuk.
Tylko jeden. Ale wystarczył, żeby wszyscy spojrzeli w dół ciemnych schodów.
Bursztyn zawarczał cicho i pierwszy ruszył w stronę piwnicy. Lena podniosła latarkę, a jej światło zadrżało na wilgotnej ścianie. Na samym dole, tuż za uchylonymi drzwiami, coś błysnęło na sekundę i zgasło.