Troje przyjaciół trafia na trop tajemnicy opuszczonego budynku szkoły. Gdy wchodzą do środka, noc i dziwne światła szybko zamieniają ciekawość w niepokój.
Borów był jednym z tych miasteczek, w których nawet cisza zdawała się mieć własne sekrety. Janek mieszkał tu dopiero od miesiąca, ale już zdążył zauważyć jedno miejsce, o którym wszyscy mówili szeptem: starą, ceglaną szkołę na skraju rynku. Od lat stała pusta, z wybitymi oknami i zardzewiałym dzwonkiem nad drzwiami. Starsi straszyli nią młodszych, opowiadając o krokach na pustych korytarzach i o świetle, które czasem pojawiało się tam po zmroku.
Janek nie wierzył w takie historie. Do czasu deszczowej nocy, kiedy obudził go błysk za szybą. Przetarł oczy i spojrzał w stronę szkoły. W jednym z ciemnych okien coś mignęło krótko, ostro, jakby ktoś przesunął latarkę po ścianie. Potem wszystko zgasło. Janek długo leżał bez ruchu, wsłuchując się w uderzenia deszczu o parapet, ale światło już nie wróciło.
Nazajutrz opowiedział o tym Zosi i Marcie. W bibliotece, między szelestem kartek a stukiem kaloryfera, obie natychmiast ożywiły się bardziej niż on sam. Zosia twierdziła, że w szkole musiał ktoś się ukrywać. Marta przypomniała sobie plotkę o skradzionych przed latach dokumentach. Janek słuchał ich, czując, że im dłużej rozmawiają, tym bardziej to jedno krótkie mignięcie przestaje być zwykłym przypadkiem.
Po południu wrócili pod starą szkołę z latarkami, notesem i planem miasteczka, który Zosia wyciągnęła z szuflady po dziadku. Trawa wokół budynku była wysoka, a cegły ciemne od wilgoci. Drzwi od zaplecza ustąpiły z cichym jękiem, jakby ktoś już wcześniej je uchylił. W środku pachniało kurzem, mokrym tynkiem i czymś jeszcze, ostrzejszym, metalicznym.
Korytarz rozciągał się przed nimi wąsko i pusto, lecz nie całkiem martwo. Pod butami skrzypiały deski, a z głębi budynku dobiegał ledwie słyszalny szmer, jakby ktoś przesuwał coś ciężkiego po podłodze. Marta pierwsza zauważyła znak na ścianie, częściowo zdrapany spod farby. Zosia schyliła się po leżący przy kaloryferze czarny klucz, chłodny jak lód. Janek chciał już powiedzieć, że powinni wracać, kiedy za ich plecami rozległ się głuchy trzask.
Drzwi zatrzasnęły się same. Latarki zamigotały, jedna po drugiej, jakby coś wysysało z nich światło. I wtedy w końcu zobaczyli to samo, co Janek tej nocy: w głębi korytarza zapalił się krótki, drżący błysk. Z ciemności dobiegł cichy szept, zbyt bliski, by mógł należeć do kogoś po drugiej stronie budynku. Przyjaciele zastygli, gdy w mroku poruszyła się czyjaś sylwetka, a potem rozległy się powolne kroki, zbliżające się prosto do nich...