Lena, Igor i Maks zauważają, że w ich szkole dzieje się coś niemożliwego, a tajemniczy zielony błysk prowadzi ich prosto pod salę biologiczną.
Szkoła Pod Topolą wyglądała jak każda inna stara szkoła: czerwona cegła, wysoki korytarz pachnący pastą do podłogi i dzwonek, który zwykle potrafił postawić na nogi nawet najbardziej śpiących uczniów. Tego ranka jednak dzwonek milczał.
Zamiast jego hałaśliwego brzęku po korytarzu przeciągnął się cienki, zielony błysk. Mignął tak szybko, że większość dzieci niczego nie zauważyła. Tylko Lena, Igor i Maks spojrzeli po sobie jednocześnie.
Lena poczuła to pierwsza. Jakby powietrze nagle zrobiło się gęstsze, a ściany szkoły na ułamek sekundy zatrzymały oddech. Od dawna miała wrażenie, że świat czasem mówi do niej własnym językiem. Psy na podwórku rozumiała lepiej niż niektórzy dorośli, a stary klon za boiskiem wydawał się reagować na jej dotyk, jakby ją pamiętał.
Igor przystanął przy oknie i odruchowo złapał piłkę, która wyleciała z czyichś rąk z końca korytarza. Zrobił to tak szybko, że chłopak, który ją upuścił, tylko zamrugał ze zdziwienia. Igor zawsze był szybszy, niż wyglądał. Na wuefie nikt nie zdążył nawet mrugnąć, a on już wiedział, gdzie spadnie piłka.
Maks za to patrzył na wszystko przez ekran telefonu, jakby próbował złożyć świat z drobnych części. Umiał rozebrać radio i złożyć je z powrotem, naprawić klasowy dzwonek od roweru i zbudować papierowy samolot, który leciał prosto jak strzała. Ostatnio jego telefon zaczął zachowywać się jeszcze dziwniej niż zwykle: wyświetlał powiadomienia chwilę przed tym, zanim pojawiały się naprawdę.
Bez słowa skręcili do swojej bazy pod schodami na końcu korytarza. Mieściła się tam tylko stara szafka po woźnym i tyle miejsca, żeby usiąść na podłodze z kolanami pod brodą, ale dla nich to był najważniejszy punkt całej szkoły. Tam nikt ich nie podsłuchiwał.
– Widzieliście to samo? – szepnął Igor.
Lena kiwnęła głową. Zanim zdążyła odpowiedzieć, w jej głowie pojawił się szept, cichy jak wiatr przesuwający się między liśćmi.
Znajdźcie to, czego nie widać...
Lena aż wstrzymała oddech.
Maks podniósł telefon. Ekran zgasł, po czym rozjarzył się zimnym, niebieskim światłem. Na wyświetlaczu pojawił się plan szkoły, a pod salą biologiczną pulsowała zielona kropka.
– To nie jest normalne – powiedział cicho, choć po jego głosie było słychać, że już dawno przestał w to wierzyć.
– Myślisz, że ktoś zabrał dzwonek? – spytał Igor.
Lena patrzyła na migający punkt i miała wrażenie, że coś po drugiej stronie szkolnego korytarza patrzy na nich dokładnie tak samo.
Ruszyli w stronę sali biologicznej, najwolniej, jak potrafili, próbując nie zwrócić uwagi nauczycieli i uczniów. Korytarz wydawał się dziś dłuższy niż zwykle. Każdy krok brzmiał zbyt głośno.
Gdy stanęli pod drzwiami, za ich plecami rozległy się szybkie kroki. Lena odwróciła głowę, ale zobaczyła tylko pusty korytarz i poruszające się na przeciągu firanki.
Wtedy drzwi do sali biologicznej uchyliły się same, cicho, powoli, jakby ktoś po drugiej stronie czekał właśnie na nich.