Lena przyjechała do babci nad rzekę Srebrną na wakacje. O świcie niosła szkicownik i stary gwizdek z wierzby. Mgła leżała nisko, a w trzcinach coś szeleściło. Nagle rozległo się krótkie, gwizdliwe wołanie. Z wody wynurzyła się wydra, błyszcząca i mokra. Usadowiła się na kamieniu i patrzyła wprost na Lenę. "Masz ten gwizdek? To dobrze" — powiedziała wydra. "Nazywam się Fika". Lena aż przysiadła z wrażenia. "Ty mówisz?" — wyszeptała. Fika trąciła kamyk łapą. "Słyszysz, bo słuchasz. Chodź, nie ma czasu." Szły brzegiem, gdzie woda podgryzała ziemię pod starym mostem. Między belkami utknęła drewniana skrzynia, kołysana nurtem. Ze środka dobiegało piszczenie, ciche i popędliwe. "Tam są moje siostry," — syknęła Fika, niespokojnie chlapiąc ogonem. "Nie odsunę sama, łapy mi się ślizgają." Lena uklękła na mokrej desce i zbadała sytuację. Pień zwalony przez burzę tworzył pomost nad nurtem. Do skrzyni przytrzaśnięty był porwanym sznurem ciężarek z rdzą. "Jeśli go podważę, skrzynia spłynie," — powiedziała. Palce miała zimne, ale serce biło równo. Zerwał się wiatr i most jęknął w słupach. Pierwsza kropla spadła Lenie na policzek jak ostrze. Fika uniosła pysk. "Szybciej, woda rośnie" — syknęła. Lena wsunęła się na pień i chwyciła kij. Nurtem poszła ciemna smuga, jak cień ogromnej ryby. Skrzynia szarpnęła się i zapiszczała jeszcze głośniej. Kij zaklinował się pod ciężarkiem, drewno napięło się jak łuk. Nagle za plecami zaskrzypiały trzciny i ktoś cicho sapnął. Pień drgnął, jakby coś właśnie chwyciło go pod spodem.