Lena miała jedenaście lat i kolekcjonowała zagadki jak guziki. Po burzy znalazła na schodach szkoły mosiężny kluczyk. Był ciężki, z wytartą gwiazdką na główce. Do trzonka przywiązano niebieską nitkę i małą metkę. Na metce ktoś napisał atramentem: Szafa Pamięci. Tak mieszkańcy mówili o starej gablocie w bibliotece. Po lekcjach Lena poszła do biblioteki z kuzynem Olkiem. Emerytowana bibliotekarka zbierała tam zguby: klucze, listy i rękawiczki. Szafa od lat była zamknięta na kłódkę i stała w kącie. Bibliotekarz twierdził, że klucz zaginął podczas remontu. Lena położyła kluczyk na ladzie i wzięła oddech. Bibliotekarz zmrużył oczy i powiedział: „Nie otwierajcie jej po zmroku.” Dodał ciszej: „Noc robi w rzeczach dziwne echo.” Wtedy przygasło światło, a zegar sam przeskoczył o minutę. Lena i Olek podeszli do szafy, zanim zrobiło się późno. Szyba była matowa, jakby oddechy zostały na niej na zawsze. Kluczyk w dłoni Leny nagle zrobił się zaskakująco ciepły. „Tylko zajrzymy” – powiedziała, choć serce dudniło jak metronom. Wsadziła kluczyk do kłódki, która drgnęła przy pierwszym obrocie. Z szafy powiał chłód, coś zaszeleściło i wyszeptało jej imię.